Terug naar huis

Ik heb het afgelopen dagen net even te gezellig en druk gehad om verder te bloggen, maar we zijn er weer. Ik moet zeggen, ondanks dat ik wat dingen ter verbetering zag op dit evenement, heb ik prima genoten. De spelers waren allemaal erg gezellig en heb uiteindelijk best met veel mensen kennis kunnen maken.

Vooral Zweden, Israël, Zuid-Afrika, Servië en Georgië hebben me duidelijk gemaakt dat ze het dankzij mij erg naar hun zin hebben gehad. Zwitserland noem ik er nog bij omdat ik met hen ben teruggereisd tot aan Helsinki en ik nog best veel lol met hen gehad heb. Zuid-Afrika was in ieder geval gelijk om toen ik suggereerde om de afgekeurde nickname jew-tron om te vormen naar juice-tron en Zweden zei dat het allemaal best spannend was internationaal en dat ik het allemaal lekker relaxed maak.

Uiteindelijk hebben we een top 4 gehad waar Israël op 4 stond, China op 3, Servië op 2 en Zuid-Korea op 1. De meest interessante wedstrijd was denk ik China tegen Zuid-Korea. Twee landen die niet goed international kunnen communiceren.

Erg jammer en stiekem sneu voor die jongens. Zuid-Korea lijkt graag mee te willen doen met het onderlinge vriendjes maken en lachen veel, gebaren veel en gebruiken de vijf woorden Engels die ze kunnen erg graag. Ik heb mijn eigen naam door een Koreaanse vrijwilliger fonetisch op laten schrijven en dat hielp erg goed en de Koreanen vonden het prachtig. “Jeroen den Hartooku?” Goed genoeg, voornaam perfect en ik denk dat de Koreanen erg vriendelijk zijn.

De Chinezen willen ook wel graag, maar die proberen het niet eens. Naar mij toe wel vriendelijk knikken en glimlachen en hallo zeggen, maar dat is het wel. Ze laten hierdoor op de andere teams een spannende indruk achter. Tegen Zuid-Korea verliest ook iedereen en is spannend, maar dat potje voelt in ieder geval vriendelijk aan. Elk team dat tegen China moet, is soort van ‘bang’ ofzo (behalve Georgië, die hadden de lol van hun leven terwijl ze gruwelijk hard werden ingemaakt). Heel gespannen spelen enzo.

Zuid-Korea tegen China was dan ook wel indrukwekkend. De twee veel te goede teams die sociaal gezien de buitenbeentjes zijn tegen elkaar. Wanneer er 5 tegen 5 gevochten werd in de games, klonk het alsof er meer dan honderd eenden overvlogen. “KWA KWA KWA KWAJO KWA” en dat ging geleidelijk door,afgewisseld met een “NICU” wanneer iemand iets goed deed (vooral Maleisië deed dat tijdens een match gruwelijk luid, heel grappig). Uiteindelijk wisten ze allebei een wedstrijd te winnen voordat Zuid-Korea won. De finale was eigenlijk minder spannend dan Zuid-Korea tegen China.

Nu de terugweg aan het voltooien. Vannacht om 4 uur moest ik vertrekken. Het was toen 8 uur ‘s avonds in Nederland. Intussen weet ik door het uur verschil met Finland niet of het nu half 6 of half 7 is in Nederland, maar ik ga uit van 22.5 uur reizen. Eerst met de trein van Busan naar Seoul, vervolgens Seoul naar Helsinki en als laatst Helsinki naar Amsterdam.

Markus uit Finland raadde me aan gewoon te zeggen van “hoi ik kom vliegen en ben debiel lang dus help mij”. Dit heeft geresulteerd in een gratis upgrade naar economy comfort. Lekker bezig, want daardoor heb ik zeker 6.5 van de 10 uur kunnen slapen. Net in Finland afscheid genomen van Zwitserland en nu eindelijk naar huis!

Volgende keer weer? Ik hoop het wel, want dan mag ik naar Taiwan/Chinees Taipei!

Busan event and foodz

Geen idee waar ik gebleven was met mijn koreavontuur, maar ik heb weer een blogje. Het evenement hier is goed geregeld op zich! Alles werkt prima, maar de Nederlandse evenementen zijn wel op genoeg vlakken beter. Dat gezegd te hebben heb ik het prima naar mijn zin als de League of Legends admin. Zorgen voor 19 teams van vijf plus 19 coaches, 19 managers en een grote stapel pers is zwaar, maar gezellig. Vooral Zweden, Israël, Macau en Tunesië zijn erg groot fan van me. Nederland heeft hun groep niet gehaald en ligt er uit.

Het avondeten is top! Ik heb twee keer Koreaans gebarbecued. De Koreaanse Jon Sang heeft uitgelegd hoe dat werkt: een blad sla is je wrap, daar gooi je een schijf knoflook op, groenten en vlees. Prop het bij elkaar en stouw het in één keer in je mond. Superlekker! De eerste keer met m’n competitiegroep, tweede keer met de Indonesiërs. Dat was beetje ongemakkelijk, want die praten erg vlug onverstaanbaar Engels en wisselen veel naar hun eigen taal.

Gisterenavond besloten we Chinees te eten in Zuid-Korea. Dat was prima te doen en is stukken goedkoper dan bij ons. Daarna vroeg Won (Koreaans) of we mee gingen drinken in de stad. Fucking twee uur gelopen omdat hij naar een sportbar wilde die hij kende. Ik was al verrot, maar was wel even chagrijnig toen we ook nog eens verkeerd liepen. Uiteindelijke was het wel erg gezellig. Ik heb Andre Hazes voor de jongens gezongen toen we rondje ‘landliedjes’ deden. Daarna tekst vertalen en erom lachen. Super stom, wel leuk. Maleisië is echt een blij land volgens mij. Het is allemaal zo vrolijk.

Ik lag uiteindelijk om 2 uur op bed en werd stom genoeg om 6 uur wakker. Helaas pindakaas. Maar goed, we gaan zo weer vrolijk evenementendagje draaien!

Van Leeuwarden naar Maastricht

Momenteel eindelijk mijn slaap gehad. Bij jullie is het nu 1.40, hier is het 9.40. Over 20 minuten vertrekt mijn bus naar het evenement toe en teams beginnen langzaamaan het hotel binnen te druppelen.

Gisteren ontmoette ik ‘big Leo’ op het vliegveld van Seoul. Hij stuurde me richting de trein en zei doodleuk dat ik nog 2 uur moest wachten en daarna nog 3 en een half uur moest trein reizen. Mijn totaal is hierdoor 16 uur reistijd plus 7 uur wachten. Een hele trip dus, maar ik ben hier eindelijk. Qua slaap: uurtje vliegtuig, uurtje trein en uurtje hotel. Er is wel veel goed gemaakt.

De treinreis was leuk! Beetje alsof je van Leeuwarden naar Maastricht gaat geografisch gezien. Veel gezien, maar was ook zodanig moe dat ik m’n ogen op een gegeven moment maar gesloten heb.

Nadat ik de Koreaan miste die me ophaalde in Busan moest ik hem zoeken. De andere Koreaan liet via Wechat weten dat ik naar een koffieplek moest zoeken ennn gevonden! Op naar het hotel!

Daar buurman Stanley even gedag gezegd, had ik toch alweer anderhalf jaar niet gezien. Markus uit Finland heeft z’n transfer vlucht gemist en is nu vast kapot chagrijnig, Meysam uit Iran arriveert vanavond.

Stanley en ik hebben vrienden gemaakt net) met Chong Zan, een Koreaanse scheidsrechter die ons meteen trakteerde op bier en kip. Kip met een semipittige saus en creamy bier. Smaakte goed! En was onwijs gezellig.

Daarvoor heb ik met Stanley en Koreaanse Jimmy gegeten bij een restaurantje achter het hotel. Spicy beef met noedels. Ik was vergeten hoe asociaal die Aziaten slurpen en ik heb dan ook erg lol gehad. Ik met m’n vork die slierten draaien alsof het spaghetti is, zij slurpen als een beest. Maakt niet uit, mij boeit weinig. Kan ik tenminste zonder pardon als het moet een keer een goede scheet knallen.

Gezellig gegeten, gedronken en gechilled dus. Nu tijd om eens wat voor hun evenement te doen.

Fincest

Pas geleden hadden wij een onwijs succesvolle CampZone After Barbecue. Op een gegeven moment begonnen cosplayers Arjan en Chany een heel verhaal over Finland. Stefan noemde het de ideale plek voor Chris, want iedereen kan een meisje scoren in Finland. Volgens Chany zit heel Finland te wachten op nieuwe mensen en is het nu een grote inteeltbende. Dit verklaart ook de zelfmoordstatistieken; je buurman woont 98 kilometer verderop en je zoon-oom (zoom) heeft weinig trek om het nog een keer met tante dochter te doen. Interessante theorie, ik ken heel erg weinig Finnen dus ik weet het niet.

Wat ik wel weet, is dat ik momenteel de vlucht Helsinki – Zuid-Korea te pakken heb en dat Finse babies, ongeacht ze gemaakt zijn door broerlief en zuslief of niet, fuuuucking irritant zijn. Gelukkig zitten er geen drie (!) schuin achter me. Oh toch wel. Elke keer als ik een flesje hoor vallen hoop ik stiekem dat het het jochie is. Ook Finse babies maken namelijk een takkeherrie.

Het is momenteel 7 uur ‘s avonds Nederlandse tijd en over een uurtje of zes komt mijn vlucht aan. Ik ben wel getroost door een USB poort. Ik kan gewoon m’n apparatuur opladen! Fijn! Ik heb nog wat bij de gate opgeladen ook, maar het is best relaxed dat m’n Bluetooth headset hierdoor het niet gaat begeven. Dat betekent dat ik met genoeg Slipknot die klotekinderen kan blokkeren. Niiice!

Meer troost: zowel de Koreaanse als de Finse stewardessen zijn erg lekkere dames. Ja, zelfs de mogelijke inteelt-Fin, al kwam ik er een paar uur geleden achter dat ze eigenlijk Zweeds is.

Verder was ik nog even verdwaald in Helsinki. Ik ben nogal nieuw met overstappen en ik had niet door dat m’n bagage meteen doorging naar Korea (hoop ik tenminste ha). De gigantische in Finland wonende Nederlander van de vorige blog vertelde me dan ook dat ik verkeerd was gelopen en dat ik nu weer helemaal de security door moest. Had echt dom geweest als ik niet twee uur had om te doden. Eind goed al goed. Ik denk dat ik straks zelfs nog wel in slaap weet te vallen, ondanks dat de WC schuin links voor me zit en alle Koreanen en Finnen het nodig achten om aan filevorming te doen bij mijn beenruimte. Grr.

Maar die beenruimte heb ik wel heel mooi.

Superlange reis naar Finland

Nou, dat was dan wel weer vroeg opstaan. Maar goed, inmiddels zit ik in de lucht richting Helsinki. Ik heb denk ik de beste plek in het vliegtuig, namelijk een plek zonder stoel voor me. Het is wat raar gelopen qua plaatsing. Met m’n twee meter is een plaats in het vliegtuig redelijk klote, en ik had dus gebeld. Uiteindelijk wilden ze extra geld hebben, verdienen aan reuzen dus.

 

Nu is m’n portemonnee vrij mini helaas, weinig reus aan. Dus vriendelijk daarvoor geweigerd. Uiteindelijk heb ik een prima plek te pakken alsnog. Beterrr!

 

Na het inchecken kom ik een meneer tegen die ik herken uit een filmpje over een zelfrijdende Tesla. Hij reed met z’n telefoon in z’n handen en kreeg een bekeuring terwijl het als zelfrijdende auto veilig is. Hij spreekt mij aan met de vraag of ik naar een ict congres ga in Portugal, dus ik vertel dat ik naar Zuid-Korea ga. Hij vraagt door en voor ik het weet trakteert hij op koffie en is hij me aan het interviewen voor z’n YouTube. Grappig! Ik hoop het filmpje later te linken.

 

Nu in het vliegtuig: bij het raam, met een slapende Koreaan naast me. Daarnaast zit een reusachtige vent die eigenlijk via KLM zou vliegen, maar z’n vlucht was geannuleerd en nu moest hij met dit vliegtuig. Deze meneer kon zich goed met mij identificeren qua verhalen hoe kut het is om 2 meter te zijn in het vliegtuig. Gezellig gesprek gehad.
Nu muziek aan het luisteren, headset powered by Bob. Ik zal hem proberen heel te houden enzo.

Op naar Zuid-Korea

Morgen mag ik weer op reis! IeSF, de organisatie die me eerder al uitnodigde voor China, heeft gevraagd of ik het competitiewerk voor League of Legends wil doen. Dit betekent dat ik morgen aan een weer veel te lange trip naar Busan, Zuid-Korea begin.

Het vliegen kan me gestolen worden, er is ongetwijfeld niemand van boven de 2 meter die bevriend is met vliegtuigen, maar de eindbestemming is er eentje waar ik inmiddels naar uitkijk. Ik vond China hier en daar wat onopgevoed/barbaars, terwijl de Koreanen die ik tot nu toe heb ontmoet stuk voor stuk ‘normaal’ overkomen.

Afgelopen april had ik een van de Koreanen, Won, op visite en we hebben best veel lol gehad. Af en toe was Google translate even nodig omdat hij een woord niet wist of omdat zijn uitspraak wat moeilijk was, maar het Koreaanse Engels (Konglish) is tot nu toe het duidelijkst van Engels sprekend Azië.

Het toernooi in Busan kent drie games. De Indonesische Stanley gaat aan de slag met Tekken, de Iraanse Meysam (ken ik nog niet) met Counterstrike en ik met League of Legends. Won heeft laten weten dat hij en zijn vrienden ook op de games zijn ingedeeld als tweede, nationale scheidsrechter. Helaas zit Won bij Counterstrike en moet ik het doen met een van z’n totaal niet Engels sprekende vrienden. Wel leuk om Stanley en Won weer te gaan zien. We gaan hopelijk weer veel lol beleven.

Ik zal uiteraard waar mogelijk weer wat blogs schrijven over de trip. Heb ik tenminste wat te doen in het vliegtuig ;).