Beijing (of Peking, kies maar)

We hebben met z’n allen de grootste lol continu, zelfs bij het inchecken van onze vliegreis van Yinchuan naar Peking toe. De Filipijnse James moet gefouilleerd worden en zelfs iedere pluk van zijn gigantische bos haar wordt grondig onderzocht. We hebben het naar ons zin en we zijn reuze benieuwd naar de World Cyber Arena 2016, het evenement waar we onze gloednieuwe International Referee license gaan gebruiken. Bij aankomst nemen we echter eerst afscheid van Rinie (Maleisië), Markus (Finland) en Colin (Zuid-Afrika). Zij gaan terug naar hun eigen land toe. Grappig detail: Colin vertrekt over een paar uur richting Zuid-Afrika terwijl Markus nog een nachtje in Peking slaapt. Toch is Markus een paar uur eerder thuis. Inmiddels begrepen dat alledrie de heren thuis aangekomen zijn, dus alles is prima ^_^.

Tijdens het avondeten komt de Chinese Lily naar ons toe met de hotelkamerpasjes en het nieuws dat we in Peking de hotelkamer delen. Mijn kamermaatje is Thomas uit Zuid-Afrika en de Argentijnse José mag als enige kerel een kamer voor zichzelf, maar om het goed te maken heeft hij wel de twee gezelligste buurmannen.

De hotelkamer is bloedje heet, maar gelukkig is het uitzicht erg mooi. We kijken vanuit het raam namelijk op de badkamer. Huh? Jawel, de slaapkamer en badkamer zijn gescheiden met een raam. Zo voel je je tijdens een goeie schijt- of douchebeurt nooit eenzaam! Om het af te maken is het gordijntje om een klein beetje privacy voor jezelf op te bouwen mooi doorschijnend. Nog nooit eerder in mijn leven heb ik een tweede douchegordijn moeten sluiten om op m’n gemakje een drol te draaien, only in China.

Om eerlijk te zijn hebben Thomas en ik de grootste lol om de ergernissen van de hotelkamer. De airco maakt een takkeherrie, de WC is na twee grote beurten ineens kapot en Thomas stampt de stopper van het bad zover het bad in dat het water niet meer wegloopt. Wanneer ik toch echt naar de WC moet en beneden maar wat ga zoeken, krijg ik nog één keer de fantastische gelegenheid om m’n Chinese hints-spel te oefenen. Er is namelijk geen WC-papier bij de WC’s. Daar sta je dan, poep- en veegbewegingen uit te beelden aan een hotelchinees in pak. Gelukkig raadde hij het niet in één keer, dus mocht ik het nog een keer doen.

Gelukkig hebben we het wel erg naar ons zin met z’n allen. Het is heel bijzonder om op de hotelkamer rond te hangen met Zuid-Amerika, Europa en Zuid-Afrika bijvoorbeeld. Daarnaast word ik steeds closer met José. We doen samen Hearthstone tijdens het evenement, wat betekent dat we vaak genoeg tegelijkertijd een biertje kunnen doen of dat we samen kunnen verdwalen in het winkelcentrum terwijl we de supermarkt zoeken (om vervolgens in een parkeergarage uit te komen, waar we na 5 meter lopen met een andere lift weer omhoog gaan). Het evenement zelf is misschien niet onwijs bijzonder, toch is het goed om te zien hoe ze het in andere landen doen. Veel vertragingen (gelukkig niet bij ons, wij lieten het juist weer een beetje inlopen), technische problemen en dingen die beter kunnen.

‘s Avonds veel gekletst, gedronken, gewandeld en gewoon van onze tijd in China genoten. Yinchuan was duidelijk mooier dan Peking, maar de mensen in Peking waren ook weer heel tof. Geen filmende taxichauffeurs die ons bijna verrot rijden, maar wel de Chinese evenementmedewerkers die selfie na selfie met ons gemaakt hebben. Als bonus ontmoetten we een dronken Chinese dame die opnieuw erg onder de indruk was van mijn buik. Kath’s haar was interessant, José’s baard ook, maar ze besprong mij half toen ze zag dat ik een buikje had. Echt verschrikkelijk, maar ook hier hebben we weer goed om gelachen.

Door alle gezelligheid viel het afscheid nemen ons dan ook een beetje zwaar. Won, Namki, James en Stanley waren vanaf 13.30 uur allemaal al richting huis terwijl wij pas om 20.00 uur richting het vliegveld zouden gaan. De Chinese Frank en Martin zijn met ons gaan eten en we zijn de stad nog even ingegaan. Lelijk Chinees draakkatje gekocht voor in de kast. Moet toch iets Chinees in m’n huis hebbben als ik er geweest ben ;). Anyway, ik schoot wat in de stress op het vliegveld toen ik erachter kwam dat Terminal 2 en 3 nogal ver uit elkaar liggen, er was een bus voor nodig. Beetje stresserig afscheid genomen van m’n laatste drie vrienden, maar inmiddels veel contact op Whatsapp en alles. Ik ben onwijs blij dat ik dit allemaal heb mee mogen maken, China was fantastisch!

Yinchuan 3

Ik loop gruwelijk achter, dus ik rond Yinchuan hier af en dan doe ik nog één blogje over Peking. Waar was ik ook alweer?

De avond dat we de bar vonden
Toegegeven, minder goede naam dan de avond van het schaap, maar twee avonden voor de avond van het schaap is minstens zo goed geweest als de avond van het schaap zelf (had ik al avond van het schaap gezegd?). Hoe vind je nou een goeie kroeg in China? Nou, heel simpel, vraag het aan de Chinezen en vervolgens zit je op kosten van het Chinese evenement waarvoor je in China bent lekker aan het bier en aan de whisky.

Op dit punt heb ik best veel moeite gestoken om iedereen te leren kennen, en vooral met de Koreaan Namki heb ik wat moeite. Zelf vindt hij het ook heel jammer. Hij laat van tevoren door middel van een chatbericht weten dat hij allerlei dingen wil vertellen aan ons, maar dat zijn Engels klote is. Hij blijft dan ook veilig bij Won (de andere Koreaan) zitten en maakt er samen met zijn eigen maatje in zijn eigen taal een gezellige avond van. Prima! Dan ga ik er proberen achter te komen hoe tof James (Filipijnen) en Jose (Argentinie) zijn. Inmiddels weet ik dat Jose 1 van mijn 2 beste maatjes van de trip is en dat James met een iets passievere houding ook nog steeds een heel toffe kerel is.

Met James, Jose, Markus (Finland), de Chinese Frank, de Zuid-Afrikaanse Thomas (mijn andere beste maatje hier) en de Zuid-Afrikaanse Colin speel ik een leuk drankspel waar ik nog niet eerder van heb gehoord.

Iedereen heeft een bekertje met drie dobbelstenen. Iemand begint door te zeggen dat er bijvoorbeeld vijf vieren in het spel zitten, waarschijnlijk aan de hand van wat hij zelf gerold heeft (wat hij geheim dient te houden voor de rest). De volgende mag dit verhogen aan allebei de kanten; hij mag verhogen met zes vieren of zeven vijven, maar ook met vijf vijven. Uiteindelijk kom je op het punt dat je denkt te weten dat er nooit zoveel vieren of vijven of wat dan ook in het spel kunnen zitten, waarna je vriendelijk laat weten dat de desbetreffende persoon uit zijn nek lult. Iedereen draait zijn bekertje om, het cijfer wordt geteld en de verliezer drinkt. Leuk en simpel, met als bonus dat de 1 een joker is. Telt altijd mee dus!

Vooral James bleef maar verliezen, al nam Jose later het stokje over omdat hij continu probeerde Colin erbij te naaien. Thomas speelde als een watje door continu redelijk laag in te zetten, echt weer een tegenvaller ;-). Denk dat James met de meeste slokken op zijn bed is ingedoken. Zelf lag ik er ook laat zat in, na een taxirit met een Chinese fan. Ik vraag me nog steeds af of het in China toegestaan is om taxi te rijden terwijl je continu je klant aan het filmen bent voor je vrouw. Ach, jullie weten dat ik het heb overleefd, want ik schrijf dit.

De koning van de regio waar Yinchuan in ligt
Ja, en die regio ben ik alweer vergeten! Maar nadat we onze spullen ingepakt hebben om naar Peking te verhuizen, gaan we eerst nog een mooie dag tegemoet door het graf van de oude koning te bezoeken. Perfect Disney sprookje als je het mij vraagt: koning I doet het stiekem met het liefje van zijn zoon, waarna de zoon besluit om de neus (ja, de neus, niks anders…) van zijn vader eraf te hakken. Eigenlijk besluit hij dat niet eens zelf, het is namelijk de adviseur van de koning die zoonlief erop wijst dat hij beter even oplet wat zijn vader en vriendinnetje aan het uitspoken zijn.

Een smerige rat dus, die adviseur. Nou ja, wat koning I doet is ook niet zo netjes om eerlijk te zijn. De prins wordt in ieder geval opgehangen voor zijn daden en de eerste erfgenaam is het verre neefje van koning I. Geheel toevallig de zoon van de adviseur, die nu ineens alle macht in handen heeft. Zijn zoon, koning II, vindt dat echter geen goed idee en laat zijn vader ophangen. Hij leeft vervolgens gelukkig maar niet lang, want de Mongolen komen het land binnen. Dikke plottwist dus :p.

Wat een mooie plek was dat zeg! Lekker rustig, heel groot met een prachtig uitzicht en lekker warm. Redelijk onbeschrijfbaar eigenlijk, dus laat ik dat dan ook maar gewoon niet doen.

In de volgende blog vertel ik alles over Peking en onze fantastische hotelkamer!

Meer Yinchuan

Over 5 uur en 21 minuten zal mijn vliegtuig op Schiphol landen. Dat betekent dus dat ik al heel wat dagen uit Yinchuan ben, want de tweede helft van de trip bestond uit Peking. Allemaal al lang geleden, maar toch probeer ik verder te bloggen. Misschien moet ik Yinchuan gewoon even snel wat samenvatten met kopjes enzo, al ben ik als ik eenmaal op gang ben met schrijven vrij lastig te stoppen. Ach, we zien wel, ik moet toch nog die 5 uur doden :).

Yinchuan 2
Wat heb ik ook alweer geschreven? Volgens mij iets over Chinese hints omdat ik deodorant wilde, maar volgens mij nog niets over de vriendelijkheid van de Chinezen. De enige bitch in Yinchuan was de chagrijnige beveiligingschick van de Chinese bank. Gaf Markus en mij een vrijwel veel te hoog nummertje waardoor we 3 kwartier moesten wachten, en vervolgens is Markus nog steeds niet geholpen (ik wel, ha). We snapten er in ieder geval geen kloot van hoe we aan geld gngen komen daar, want een Engelstalige pinautomaat hebben ze blijkbaar niet.

We lopen verder (op zoek naar de volgens mij eerder genoemde bar die ze ook niet hebben in Yinchuan) en zodra we een internationaal reisbureau zien weten we vrijwel zeker dat daar Chinezen zijn die Engels spreken. Nou ja, niet dus. We spelen nog een keer hints en we weten het spelletje weer te winnen. De vriendelijkheid van de Chinezen: het lieve mevrouwtje achter de balie weet hoe we aan geld moeten komen en loopt met ons de volledige straat door terwijl ze eigenlijk aan het werk is, waarschijnlijk pronkend dat ze twee lange witte kerels achter zich aan heeft lopen. Supergoed bedoeld! Wel jammer dat ze met ons mee terugloopt naar de enige bitch van Yinchuan, die malle beveiligingschick van de Chinese bank. Vervolgens bestaat er ineens een Engelstalige pinautomaat, maar die moet precies vandaag gerepareerd worden… xD

International Referee Conference
Nuttig en vele malen interessanter dan dat ik in eerste instantie dacht. Ik kan sinds Yinchuan eindelijk zeggen dat ik ook gestudeerd heb, en wel op de internationale universiteit van Yinchuan, die helemaal niet zo internationaal leek. In ieder geval vielen we behoorlijk op. Sowieso zijn de meningen van de Chinezen over het algemeen iets als dit:

Chinezen over Kathleen: ohhhhh ze is blond! *hoofdje aai aai*, ohhhhh ze is niet plat! (moet wel dat ze dat denken, in Peking stond zelfs iets als A Cup Rules All)

Chinezen over Jose: ohhhh jij kan daadwerkelijke een baard groeien! *baardje aai aai* (maar 1 keer gebeurd volgens mij, maar ik vond het bijzonder grappig)

Chinezen over Jeroen: ohhhh jij bent debiel lang! Kom kom, foto foto! Ohhhh yeahhhh jij hebt een dikke buik en die brengt geluk! Daar ga ik eens even lekker over wrijven zonder het te vragen zeg! *buikje aai aai* (stukken minder grappig dan het baardje aai aai stukje)

Chinezen over de rest: meh.

Oja, terug naar de International Referee Conference. Na drie dagen lessen volgen van Koreanen, de Finse Markus, de Maleisische Rinie en de Zuid-Afrikaanse Colin hebben we allemaal onze diploma gehaald. De lessen gingen over hoe te handelen, discriminatie, regelgeving van de spellen, competitiestructuren en meer en we sluiten mooi af met een certificaat en een officiele IeSF scheidsrechterslicentie. Ik geloof dat er pas een heel beperkt aantal waren, dus laten we zeggen dat ik vanaf heden 1 van de 15 internationale esports-scheidsrechters ben. Inmiddels iets waar ik oprecht enthousiast over ben.

De avond van het schaap
Jose komt steeds met briljante namen voor een stel van onze avonden, dus laat ik deze vooral gebruiken. We hebben de International Referee Conference voltooid, en onze Koreaanse gastheren willen dit met ons vieren. Grote baas Alex laat ons dan ook weten dat we samen twee volledige schapen gaan eten. Gelukkig bedoelt hij dat achteraf gezien zonder de darmen en toestanden, daar maakte ik me namelijk wel een klein beetje zorgen om. Het wordt echter een gezellig vreetfeest waarbij de meeste Koreanen en Chinezen aan de ene tafel zitten en de rest aan de andere tafel.

Je kunt het al raden, de Koreaan-Chinese tafel is de tafel waar netjes met stokjes gegeten wordt. Als vervanger van de vork moeten wij het echter doen met plastic handschoentjes. Schaap graaien en vreten maar. O, en drinken. Ik geloof dat het drankje bei joe heet, wat Chinees is voor witte alcohol. Erg sterk met zijn 50% alcohol, maar het smaakt behoorlijk lekker. Zoet en scherp, niet echt vergelijkbaar met iets dat ik eerder gedronken heb, maar we moeten het zeker naar Nederland halen. Ik spreek echt uit ervaring, want de enige Chinees die niet aan de Chinese tafel is gaan zitten (en tegelijkertijd de enige Chinees die geen Engels spreekt) blijft gezellig mijn glaasje volschenken. Ik vraag nog netjes of hij me dronken probeert te krijgen en hij lacht vriendelijk terug, maar hij snapt er geen reet van en schenkt vrolijk verder.

Wat een heerlijke avond was dit zeg. Veel te veel aangeschoten grapjes gemaakt en luid geweest, vooral met Colin. Met de Zuid-Afrikanen kan je behoorlijk goed lachen, zowel Thomas als Colin doen goed hun best. Deze avond staat Colin echter meer in de picture dan Thomas, met alle beledigende grappen die die kan bedenken om er vervolgens zelf het hardst om te lachen. Prachtvent! Bier en tieten zijn het favoriete onderwerp van de avond, want toen Colin vroeg wat we in Nederland in de kroeg zingen, heb ik dat liedje meteen iedereen maar even aangeleerd. Ik kan daardoor weer een stereotype afstrepen: Koreanen zijn namelijk helemaal zo serieus niet. De Koreaanse Leo heeft zelf de grootste schik als hij inclusief stom dansje het Nederlandse lied aan het zingen is. Wat een leuke mensen heeft IeSF uitgenodigd, en wat was dat schaap lekker!

Terug in het hotel wordt er een klein beetje van ons verlangd dat we nog meer alcohol naar binnen werken, want de hoge pief van de Chinese esports is gearriveerd. Hij heeft blijkbaar zo ongeveer de hele reis voor ons allemaal betaald en hoewel ook hij geen woord Engels spreekt wilt hij graag een wijntje en een biertje met ons doen. Tegelijkertijd. En nog een keer. Wat ben ik blij dat ik daar mijn meeste kwaliteiten verstopt heb ;-).

Laatste Yinchuan gedeelte in de volgende blog doen?

Yinchuan 1

Ik heb behoorlijk wat te vertellen en ik ben bang dat ik de helft ga vergeten. Inmiddels zijn we alweer bij de vierde dag Yinchuan aanbeland en heb ik nog steeds niets geschreven. Dat is deels de schuld van mijn tablettoetsenbordje, die eigenlijk net te klein is voor mijn vingers om snel te kunnen typen, en deels doordat ik probeerde om videomateriaal naar Nederland te sturen (niet gelukt, dus dat moet later maar).

Vliegtuig 2 van Beijing naar Yinchuan is veilig geland en ik heb gevlogen met Markus, de Finse instructeur. Een relaxte kerel met mooie verhalen, net ietsje langer dan dat ik ben. We ontmoeten al snel de Chinese referees, Frank en Lily. Aziaten hebben vaak een internationale naam zodat ze rekening met ons kunnen houden. Frank zegt terecht dat wij als bleekscheten zonnebrand moeten hebben, want het is hier lekkerder weer dan in Nederland. Nou, Lily regelt dat wel, echt een lieve meid; biedt continu haar excuses aan voor van alles en nog wat en is er echt honderd procent voor ons. Ook heb ik deodorant nodig, dus Markus en ik besluiten om Yinchuan even in te gaan om wat te kopen en om een drankje te doen.

Met behulp van wat hints/gebaren (gelukkig ben ik daar goed in) lukt het me al gauw om te slagen. Gewoon even naar je oksels wijzen en PSHT zeggen en iedere Chinees antwoordt met een veel te lange aaaaaahhhh! Lekker makkelijk. Dat drankje doen op een terrasje komt er echter steeds niet van. Alles is altijd gemaakt in China, maar de terrasjes blijkbaar niet. Voor een klein bedrag hebben we een Chinees drankje gekocht bij de supermarkt, goatsjie genaamd. De naam hebben we onthouden doordat het een beetje als goatee klinkt. Nooit kopen, wat een smerige bocht is dat. Soort van gek smakende babyjagermeister. In ieder geval een leuk rondje Yinchuan gelopen met Markus :).

Het Holiday Inn hotel is fantastisch, met een lekker groot bed waar zelfs een grote meneer als ik in pas. Prima douche ook, lekker ruim, echt dikke prima. Wel jammer dat je op een trip als deze weinig meer ziet dan het hotel en zijn omgeving, al werd Lily spontaan enthousiast toen we langs de Yellow River reden. Blijkbaar iets speciaals in Yinchuan, maar niet iets waar ik ooit van heb gehoord.
De andere mensen die ik al snel ontmoet zijn de Koreaanse scheidsrechters en de scheidsrechter uit Indonesie. Ik schrijf mijn volgende blog over het team, op het moment van schrijven is mijn mede-Hearthstone-scheidsrechter Jose (Argentinie) in het Spaans naar huis aan het bellen. Ik moet zeggen dat het best relaxed klinkt als achtergrondherrie, al klinkt zijn Engels volgens de Braziliaanse Kathleen als Borat xD.

Het avondeten was de eerste avond erg gezellig. Het eten is behoorlijk pittig, pittiger dan wat wij gewend zijn maar ik vind het eigenlijk wel lekker. De vele botten in het vlees zijn dan weer wat minder, zit heel de tijd in mijn mond te zoeken naar botjes zodat ik ze op een beleefde manier weer uit kan spugen. De Koreanen, Indonesier en Fin joinen ons, en ook Rinie uit Maleisie schuift aan. De Koreaanse jongens zijn aan het begin nog wat verlegen, maar al gauw beginnen ook zij een beetje te gniffelen om alle verschillen die we hebben. Eentje eet met stokjes, de ander met vork. Als ik een poging tot eten met stokjes doe, is het ijs al gauw gebroken en beginnen we allemaal wat beter ons best te doen. Gezelligheid met de halve wereld, terwijl de andere helft pas vanavond laat aankomt. Ik ga na mijn teamblog meer bloggen over Yinchuan en de International Referee Conference, want ik heb nog meer dan genoeg te vertellen.

De vlucht

En daar zijn we dan: China. Op het moment van schrijven zit ik nog hoog in de lucht, maar de tijd vliegt voorbij (haha vliegt, en het is geeneens waar). Qua vliegtuigfaciliteiten is het allemaal dikke prima, terwijl ik me daar tot nu toe het meest zorgen om heb gemaakt.Het personeel is vriendelijk en volgens mij heb ik de meest awesome buurman van het vliegtuig.

We zitten op de stoelen in het midden, helemaal achterin. De redelijk goed Engels sprekende Chinese buurman heeft voor deze plek gekozen zodat hij als eerst zijn maaltijdje krijgt en man, man, wat kan die vent schrokken. Zelf heb ik de achterkant van het vliegtuig gekozen met de hoop dat de meeste mensen niet achterin willen zitten. Wat een geluk! De enige stoel die niet gevuld is, is de stoel naast mij. Schrokchinees en ik hebben samen dus drie stoelen. Wel is het zitje eraf gesloopt omdat de irritante, luide Chinees voor ons zijn drinken niet vast kon houden en hij geen natte stoel wilde… Ach ja, nog steeds prima!

Ik weet inmiddels ook precies wat ik in China ga doen, wel zo fijn. Zelf op het laatste moment mijn visum in ontvangst nemen, maar de evenementorganisator weet ook prima hoe ze informatie versturen uit moeten stellen. De eerste dagen ben ik zoals eerder gezegd in Yinchuan te vinden. Hier vindt de International Referee Conference plaats, een ietwat kleiner evenement met trainingen en lezingen over reglementen en allerlei andere zaken waar je in de competitieve games op dient te letten. Dit zal allemaal tussen 10.00 uur en 18.00 uur zijn, waardoor ik volgens mij redelijk wat tijd voor mezelf overhou.

Of dat in Beijing ook zo zal zijn, dat weet ik niet. Hier zal de Season 1 finale van de World Cyber Arena plaatsvinden, waar ik dus aan de slag ga als competitiescheidsrechter. De World Cyber Arena dagen starten tegen het eind van de ochtend, om pas in de avond om 21.00 uur te stoppen. Pittig lange dagen dus, maar ik doe zelf enkel de Hearthstone wedstrijden. Geen idee of ik buiten mijn matches om ergens verwacht word of dat ik op die tijden even een rondje kan lopen, dat moeten we nog even afwachten.

Inmiddels zijn we weer heel wat uren verder en zit ik in vliegtuig 2, van Beijing naar Yinchuan. De vorige vlucht had iets meer beenruimte, maar wat een kutlanding hebben we gehad. Volgens mij mochten we niet zomaar 1, 2, 3, landen, want de aankomsttijd werd steeds later. Hierdoor werd de irritante Chinees voor ons nog irritanter; meneer besloot de boel even goed onder te kotsen en zijn Duitse buren zijn dus maar een stukje naar links gekropen om spettervrij te blijven. Schrokchinees begon een beetje te zweten en werd wat bleekjes, voelde zich volgens mij ook niet zo lekker, maar heeft zich gelukkig goed gehouden.

Op het vliegveld meteen maar pinnen om vervolgens een belachelijk duur kopje koffie te kopen. Gelukkig niet als enige deze blunder begaan, want ik heb inmiddels iemand gevonden van de International Referee Conference. Daarmee het laatste vliegtuig voor vandaag ingestapt en een klein dutje later zijn we dan eindelijk bij het hotel. Het is mooi hier! Vanuit de auto de Yellow River gezien, geen tijd gehad om een foto te maken helaas. Deze mag online en ik vertel later meer.

Jeroen naar China

azie“Willen we iemand naar Korea sturen als scheidsrechter?”, werd mij via Whatsapp door mijn baas Stefan gevraagd. Grappend reageerde ik dat ik volgens mij de scheidsrechter was, refererend naar de Dutch College League. “Dat is ook goed, ga maar”, stond er vervolgens op m’n telefoonscherm. Oh shit, serieus?

Dat Korea is uiteindelijk tien minuten later China geworden, maar dat maakt allemaal niet uit hoor, ben in allebei de landen nog nooit geweest. Als je op deze website rechts kijkt zie je wat ik allemaal bezocht heb, echt niet veel. Daarnaast speel ik ook nog eens soort van vals door China alvast toe te voegen, bestaan mijn Spaanse en Griekse ervaringen uit een stel vakantie-eilanden en sta ik in Denemarken altijd een klein half uurtje stil als het tijd is voor DreamHack. Oja, mijn tripje naar Frankrijk was een schoolreis naar Disneyland.

Nog niet echt veel bezocht dus. Vroeger ging ik met paps en mams nooit op vakantie naar het buitenland. Ik denk dat Texel de meest exotische bestemming is die ik met m’n ouders heb bezocht en om die mijlpaal te vieren gingen we het jaar erop gewoon weer. Als paardenboerderijhouders is er geen tijd om een paar weken achter elkaar vrij te nemen, dus was het zonde om voor een weekje te gaan vliegen. Dat ga ik nu dus allemaal goedmaken, want ik zit straks volgens mij zo’n twaalf uur in de lucht. Met mijn 2 meter lengte niet echt een ervaring waar ik naar uitkijk, maar het wordt het vast allemaal waard!

Afgelopen week alvast ‘geoefend’. Ik ben op visite gegaan bij een vriend (Mark) in Istanbul. M’n eerste stapjes Azië alvast gedaan zodat ik weet hoe de grond daar voelt (zie foto) en alvast 2x 3 uurtjes ‘ingevlogen’.

Maar goed, waarom deze blog en wat ga je in China doen? In het kort: scheidsrechter worden. Jup. En vloggen. Joost van de Dutch College League heeft via-via een beetje geregeld dat ik de aangewezen persoon ben om naar China te gaan om als scheidsrechter bij een groot eSportstoernooi aan de gang te gaan. Afgelopen woensdag drukte hij een videocamera in m’n handen om te gaan vloggen (vlogs plaats ik ook op de site uiteraard). Om ervoor te zorgen dat ik op video niet te langdradig ben, heb ik na een paar jaar niet geschreven te hebben besloten om er ook maar een blogje aan te koppelen. Verwacht voor mijn vertrek (12 mei) alvast wat blogs over eSports (wat het is en hoe ik erover denk), Duh-Events (waar ik werk) en de Dutch College League (het evenement wat ervoor gezorgd heeft dat ik naar China ga). Na die schrijfsels zal ik vertellen hoe mijn schema er in China uitziet en wat ik volgens de mailwisselingen zoal ga doen.