Beijing (of Peking, kies maar)

We hebben met z’n allen de grootste lol continu, zelfs bij het inchecken van onze vliegreis van Yinchuan naar Peking toe. De Filipijnse James moet gefouilleerd worden en zelfs iedere pluk van zijn gigantische bos haar wordt grondig onderzocht. We hebben het naar ons zin en we zijn reuze benieuwd naar de World Cyber Arena 2016, het evenement waar we onze gloednieuwe International Referee license gaan gebruiken. Bij aankomst nemen we echter eerst afscheid van Rinie (Maleisië), Markus (Finland) en Colin (Zuid-Afrika). Zij gaan terug naar hun eigen land toe. Grappig detail: Colin vertrekt over een paar uur richting Zuid-Afrika terwijl Markus nog een nachtje in Peking slaapt. Toch is Markus een paar uur eerder thuis. Inmiddels begrepen dat alledrie de heren thuis aangekomen zijn, dus alles is prima ^_^.

Tijdens het avondeten komt de Chinese Lily naar ons toe met de hotelkamerpasjes en het nieuws dat we in Peking de hotelkamer delen. Mijn kamermaatje is Thomas uit Zuid-Afrika en de Argentijnse José mag als enige kerel een kamer voor zichzelf, maar om het goed te maken heeft hij wel de twee gezelligste buurmannen.

De hotelkamer is bloedje heet, maar gelukkig is het uitzicht erg mooi. We kijken vanuit het raam namelijk op de badkamer. Huh? Jawel, de slaapkamer en badkamer zijn gescheiden met een raam. Zo voel je je tijdens een goeie schijt- of douchebeurt nooit eenzaam! Om het af te maken is het gordijntje om een klein beetje privacy voor jezelf op te bouwen mooi doorschijnend. Nog nooit eerder in mijn leven heb ik een tweede douchegordijn moeten sluiten om op m’n gemakje een drol te draaien, only in China.

Om eerlijk te zijn hebben Thomas en ik de grootste lol om de ergernissen van de hotelkamer. De airco maakt een takkeherrie, de WC is na twee grote beurten ineens kapot en Thomas stampt de stopper van het bad zover het bad in dat het water niet meer wegloopt. Wanneer ik toch echt naar de WC moet en beneden maar wat ga zoeken, krijg ik nog één keer de fantastische gelegenheid om m’n Chinese hints-spel te oefenen. Er is namelijk geen WC-papier bij de WC’s. Daar sta je dan, poep- en veegbewegingen uit te beelden aan een hotelchinees in pak. Gelukkig raadde hij het niet in één keer, dus mocht ik het nog een keer doen.

Gelukkig hebben we het wel erg naar ons zin met z’n allen. Het is heel bijzonder om op de hotelkamer rond te hangen met Zuid-Amerika, Europa en Zuid-Afrika bijvoorbeeld. Daarnaast word ik steeds closer met José. We doen samen Hearthstone tijdens het evenement, wat betekent dat we vaak genoeg tegelijkertijd een biertje kunnen doen of dat we samen kunnen verdwalen in het winkelcentrum terwijl we de supermarkt zoeken (om vervolgens in een parkeergarage uit te komen, waar we na 5 meter lopen met een andere lift weer omhoog gaan). Het evenement zelf is misschien niet onwijs bijzonder, toch is het goed om te zien hoe ze het in andere landen doen. Veel vertragingen (gelukkig niet bij ons, wij lieten het juist weer een beetje inlopen), technische problemen en dingen die beter kunnen.

‘s Avonds veel gekletst, gedronken, gewandeld en gewoon van onze tijd in China genoten. Yinchuan was duidelijk mooier dan Peking, maar de mensen in Peking waren ook weer heel tof. Geen filmende taxichauffeurs die ons bijna verrot rijden, maar wel de Chinese evenementmedewerkers die selfie na selfie met ons gemaakt hebben. Als bonus ontmoetten we een dronken Chinese dame die opnieuw erg onder de indruk was van mijn buik. Kath’s haar was interessant, José’s baard ook, maar ze besprong mij half toen ze zag dat ik een buikje had. Echt verschrikkelijk, maar ook hier hebben we weer goed om gelachen.

Door alle gezelligheid viel het afscheid nemen ons dan ook een beetje zwaar. Won, Namki, James en Stanley waren vanaf 13.30 uur allemaal al richting huis terwijl wij pas om 20.00 uur richting het vliegveld zouden gaan. De Chinese Frank en Martin zijn met ons gaan eten en we zijn de stad nog even ingegaan. Lelijk Chinees draakkatje gekocht voor in de kast. Moet toch iets Chinees in m’n huis hebbben als ik er geweest ben ;). Anyway, ik schoot wat in de stress op het vliegveld toen ik erachter kwam dat Terminal 2 en 3 nogal ver uit elkaar liggen, er was een bus voor nodig. Beetje stresserig afscheid genomen van m’n laatste drie vrienden, maar inmiddels veel contact op Whatsapp en alles. Ik ben onwijs blij dat ik dit allemaal heb mee mogen maken, China was fantastisch!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s